A. Hamit Tarhan
(1852-1937)
Tanzimat dönemi şairleri arasında yer almakla birlikte, Cumhuriyet'in ilk yıllarında da önemini yitirmeyen Abdülhak Hamit Tarhan; 2 Ocak 1852'de İstanbul'da doğdu. Varlıklı bir ailenin oğlu olan Tarhan, beş yaşındayken okula başladı ancak eğitiminin büyük bölümünü özel öğretmenlerden dersler alarak gerçekleştirdi. Ağabeyi ve öğretmenlerinden birinin eşliğinde Paris'e gitti ve oradaki okullardan birine yazıldı. Yurda döndüklerinde Robert Kolej'i bitirdi ve 1865'te Babıali Tercüme Odası'na girdi. Babası Hayrullah Efendi, İran'la Elçi olarak atanınca onu da yanına aldı. Hayrullah Efendi ölünce Abdülhak Hamit yurda dönerek memurluğa başladı. Elçilik katipliğine atandığı Paris'te iki buçuk yıl kaldı ancak görevinden uzaklaştırılınca İstanbul'a döndü. Kafkasya ve Yunanistan'da konsolosluk, Bombay'da başkonsolosluk, Londra Elçiliği'nde başkatiplik ve Bürüksel'de elçilik yaptı. 1928 yılında İstanbul milletvekili olarak parlementoya girdi. Yenilikçi Tanzimat edebiyatı ile Meşrutiyet edebiyatının önde gelen temsilcilerinden biri olan ve edebiyat çevrelerinde 'Şair-i Azam' olarak anılan Abdülhak Hamit, aruzla yazdığı şiirlerinde geleneksel yapıdan kurtulmaya çalışarak batı tekniğinde aşk, doğa, vatan sevgisi, ölüm, karamsarlık, isyan gibi temaları işlemiştir.
İdealist bir yazar olan Tarhan, oyunlarında batı tragetyalarını taklit etmiş, böylece yeni bir dönem başlatarak yalnızca okumaya elverişli yapay bir tiyatro yaratmıştır. Oyunları dramatik unsurlardan yoksun, söze dayalı oyunlardır. Anıları İkdam veVakit gazeteleri ile Resimli Ay dergisinde yayınlanan Abdülhak Hamit Tarhan 12 Nisan'da yaşamını yitirmiştir.
Eserleri
Şiir Kitapları: Sahrâ (1878), Divâneliklerim yahut Belde (1885), Makber (1885), Ölü (1885), Bunlar Odur (1885), Bir Sefilenin Hasbıhali (1885), Hacle (1886), Bâlâdan Bir Ses (1909), Validen (1911), Garam (1911), Validem (1913), İlham-ı Vatan (1916), Tayflar Geçidi (1916), Ruhlar (1922), Yabancı Dostlar (1924), Arziler (1925)
Tiyatro Oyunları: Mâcerâ-yı Aşk (1873), Sabr ü Sebat (1875), İçli Kız (1875), Duhteri Hindu (1876), Naziye yahut Feda-yı Hamiyet (1876), Tezer (1880), Eşber (1880), Nesteren (1876), Tarık yahut Endülüs Fethi (1879), Eşber (1880), Liberte (1913), İbn-i Musa yahut Zat-ül cemal (1917), Abdullah-üs Sagir (1917), Sardapal (1917), Yadigâr-ı Harp (1917), Finten (1918
0 yorum:
Yorum Gönder